Artykuły

Bielnik Scheiblera

2014-03-13

Fragment wspomnień Józefy Bariaszowej, działaczki SDKPiL z czasów Rewolucji 1905 roku, o strajku w bielniku* fabrycznym:

Pewnego wieczora w marcu 1907 roku, wraz z towarzyszką z scheiblerowskiego bielnika, przekradałam się do ul. Targowej […]

Obie byłyśmy młode lękałyśmy się gniewu matek. A już najbardziej martwiłyśmy się, gdy płakały. Z matką układałam zajęcia tak, że gdy ona wychodziła do przędzalni – ja, po jedenastu godzinach pracy przy skręcarce, obejmowałam opiekę nad domem. Jeżeli ojca nie było, matka czekała dopóki nie wrócę. I nieraz zdarzało się, że z mojego powodu opuszczała pracę. A pieniędzy zawsze brakowało – gdyż wszyscy: ojciec, matka i ja wielokrotnie strajkowaliśmy. I znowu zanosiło się na strajk.

Bielnik Scheiblera stanął, gdyż warunki pracy były tam szczególnie uciążliwe. Robotnik pracował za pół darmo, jak zresztą wszędzie, a przecież zatruwał swój organizm wyziewami chemikaliów. Ponadto bielnik z woli dyrekcji fabryki był miejscem zesłania socjalistów, a robotników nie socjalistów wprędce uczył socjalizmu. Jeśli tylko który robotnik był hardy – majstrzy chętnie przesyłali go do bielnika. Tam miał zmięknąć jak płótno w wodzie z Księżego Młyna. Nic dziwnego, że strajk był odpowiedzią na fabrykanckie szykany. Scheibler nie godził się ani na podwyżkę płac, ani na skrócenie dnia roboczego, lecz bezskutecznie starał się zwerbować łamistrajków […]

Źródło: Józefa Bariaszowa, Początek edukacji, w: Łódzkie Barykady, Łódź 1955, s. 113.

Przypisy:

Bielnik – zestaw urządzeń do bielenia tkanin, tu: część fabryki z tymi urządzeniami.

Działaczka SDKPiL.
Akceptuję
Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych i funkcjonalnych. Dzięki nim dostosowujemy stronę do Twoich potrzeb. Możesz zaakceptować cookies albo wyłączyć je w przeglądarce, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje.Dowiedz się więcej: ciasteczka.eu.